رساله دکتری با عنوان "تأثیر خشونت در تلویزیون بر کودکان پیشدبستانی از طریق کارتونها" که در سال ۲۰۱۵ توسط اوزگور اوزن (Özgür Özen) نوشته شده است، بر رابطه کودکان امروزی با رسانه پرتو میافکند. این مطالعه بر روی این موضوع تمرکز دارد که کودکان در دوره پیشدبستانی، که یکی از حساسترین مراحل رشد کودک است، چگونه تحت تأثیر تلویزیون و کارتونها قرار میگیرند. این پژوهش، وجود عناصر خشونتآمیز در کارتونها، انواع آنها و تأثیرات بالقوهشان بر رفتار کودکان را از منظری علمی ارزیابی میکند.
در چارچوب این پژوهش، در مجموع ۴۹ کارتون انتخاب شده از هفت کانال مختلف کودک که بیشترین بیننده را در ترکیه دارند، مورد بررسی قرار گرفت. روششناسی این مطالعه شامل یک رویکرد تحلیلی دقیق بر اساس مدت زمان، محتوا، نوع تولید (داخلی/خارجی) هر کارتون و وجود عناصر خشونتآمیز است. مقیاسهای فیلمبرداری و انواع خشونت (فیزیکی، کلامی، عاطفی) با دقت ثبت شدهاند. دادههای به دست آمده، نمایههای محتوایی کانالهای کودک و خطرات احتمالی این نمایهها برای رشد کودک را آشکار میسازد.
بر اساس یافتههای اصلی این مطالعه، بخش قابل توجهی (۶۱.۲۲٪) از کارتونهای بررسی شده دارای محتوای خشونتآمیز هستند. این وضعیت نشان میدهد که خشونت یک پدیده رایج در کانالهای کودک است. مشخص شد که اکثریت قریب به اتفاق (۹۶.۶۷٪) کارتونهای حاوی خشونت، تولیدات خارجی هستند. در تحلیلهای انجام شده، دریافت شد که شایعترین نوع خشونت، خشونت فیزیکی (۵۳.۰۶٪) است و پس از آن خشونت کلامی (۴۸.۹۸٪) و عاطفی (۲۲.۴۴٪) قرار دارند. به ویژه در حالی که مشاهده میشود محتوای کانال دولتی TRT Çocuk و کانال خصوصی Yumurcak TV فاقد خشونت است؛ در هر کارتون بررسی شده در کانالهای دیگر مانند Cartoon Network، Disney Channel و MinikaGO عناصر خشونتآمیز یافت میشود. این یافتهها تأثیر بالقوه سیاستهای کانالها و انتخاب محتوا را بر کودکان نشان میدهد.
به ویژه کودکان پیشدبستانی تمایل دارند رفتارهایی را که میبینند الگوبرداری و تقلید کنند. این پژوهش توجه را به این نکته جلب میکند که کارتونهای حاوی خشونت میتوانند منجر به برداشتهای غلطی شوند، مانند این ایده که خشونت یک روش معتبر برای حل مشکلات است. تأکید میشود که کودکان میتوانند رفتارهای پرخاشگرانه قهرمانان کارتونها را در بازیها و روابط خود با همسالانشان منعکس کنند. این وضعیت میتواند تأثیرات منفی بر رشد اجتماعی و عاطفی کودکان داشته باشد. بنابراین، تماشای برنامهها توسط والدین به همراه کودکانشان، ارزیابی محتوا و راهنمایی آنها از اهمیت بالایی برخوردار است. علاوه بر این، افزایش تولیدات کارتونی داخلی به کودکان کمک میکند تا ارزشهای فرهنگ خود را بیاموزند و از تأثیرات برنامههای خارجی حاوی خشونت در امان بمانند.
از اوزگور اوزن (Özgür Özen) برای انجام این مطالعه ارزشمند سپاسگزاریم. متن کامل این رساله با کد ۴۱۳۹۳۰ از طریق آدرس www.tez.yok.gov.tr قابل دسترسی است.